Moskwa.su Przewodnik po Moskwie
 
                   
 

Proszę pomóc przetłumaczyć ten tekst na język polski.

Первая половина 1998 года – это был пик шальных денег в России.

Если говорить кратко, история такова: на выборы Ельцина в 1996 году нужны были деньги. Невозможно было рассчитывать на то, что люди проголосуют за больного немощного старика, проводившего к тому времени больше времени в Больницах, чем в Кремле без «мощной поддержки». Наверное, все ведущие артисты России были мобилизованы на участие в бесплатных концертах по всей России.
Справедливости ради, надо сказать, что врачам удалось сотворить чудо – и поставить Ельцина на ноги на несколько дней: на одном их концертов он даже отплясывал на сцене вместе с одним из артистов, и эту запись многократно показывали все телеканалы России.
Правда уже церемонию вступления в должность нельзя было смотреть без слёз. Это было просто издевательство над стариком, у которого еле ворочался язык, и он с трудом смог произнести несколько фраз присяги (хотя, видимо, это был самый короткий вариант, какой только можно было придумать).
Так вот, для привлечения денег правительство выпустило ГКО (государственные краткосрочные облигации). По ним владельцы получали очень высокие проценты – гораздо больше, чем можно было получить на других банковских операциях, и разумеется, больше, чем от вложений в какой-либо бизнес.

Разумеется, банкиры, которые умеют считать деньги, не могли пройти мимо такого заманчивого предложения, тем более, что выплату денег гарантировало само государство! В результате банки стали избавляться от низкодоходных активов, перестали вкладывать деньги в производство, и гораздо больше половины своих денег держали в ГКО.
Государство же, не имея денег на оплату столь высоких процентов, выпускало новые ГКО, которые банки сразу покупали, продавая старые. Это продолжалось более двух лет, пока в 1998 году денежную пирамиду стало уже невозможно поддерживать.

Началось с того, что в Российской провинции стали банкротиться банки. Информация об этом не проникала в прессу. Наоборот, всё лето 1998 года президент и премьер-министр говорили, что экономическое положение России стабильное и никакой девальвации не будет. Убеждал в этом и премьер-министр Кириенко (который уже потом в интервью гордо рассказывал, что с самого начала знал о девальвации и просто врал своему народу), и сам Ельцин, последнее интервью которого на эту тему было за 2 недели до девальвации.
Словом, в августе 1998 года пирамида рухнула, и рубль за несколько недель упал более чем в два раза. Если летом доллар стоил 6 рублей, то осенью уже… 24! А к концу года и вовсе 30 рублей.

Словом, осенью 1998 года большинство больших и малых банков просто закрылось. Большинство денежных вкладов либо пропало, либо обесценилось.
Это было время массового закрытия шикарных офисов непонятных фирм, делавших деньги из ничего. Избалованные офисные работники, которые раньше не соглашались работать и за 1000 долларов, теперь готовы были найти хоть что-то за 100.

Вместе с курсом доллара пропорционально выросли и цены в магазинах.
Единственным положительным моментом стало то, что в Москве появились... российские продукты питания! Это звучит смешно, но большинство продуктов в столице были импортными!
В то время как российские предприятия с трудом пытались продать свои качественные и недорогие продукты, предпочтение почему-то отдавалось импорту.
Теперь же, в связи с резким подорожанием импорта, москвичи узнали, что и российские производители делают продукты не хуже.

Однако, с кризисом уменьшилось и количество проводимых развлекательных мероприятий.
Например, юбилей российского поэта Александра Сергеевича Пушкина (для России он значит почти то же, что для Польши Адам Мицкевич; и, кстати, Пушкин и Мицкевич были знакомы), намечавшийся на 1999 год, прошёл почти незамеченным – денег на шикарное празднование не было. Хотя предварительная рекламная кампания 1998 года обещала зрелище не меньшего масштаба, чем 850-летие города.

Итак, Ельцин, который всё больше боялся за себя и свою семью, сменил за пол года 5 (пять) премьер-министров. Наконец, в августе 1999 года премьером стал Владимир Владимирович Путин.
Он идеально подходил на роль президента. За время беспредельного хаоса Ельцина люди стали просто мечтать о ком-нибудь, кто может навести, наконец, порядок в стране. А Путин был как раз бывшим сотрудником ФСБ.
В России шла вялотекущая война в Чечне, и время от времени в Москве чеченскими террористами утраивались террористические акты. И хотя москвичи к ним уже... привыкли, в Чечне продолжали гибнуть русские солдаты. Кульминацией стала серия взрывов в жилых домах Москве в августе 1998 года.
Этого после них в домах стали устраивать дежурства жильцов, в домах появились консьержки (которые, впрочем, через год постепенно исчезли).
Словом, Путин начал новую антитеррористическую операцию в Чечне. На этой волне его популярность резко выросла. Очередные выборы президента России должны были состояться в марте 2000 года. И планировалось, что к этому времени все террористы будут уничтожены, и народ проголосует за президента-победителя.
Однако, уже к концу года стало ясно, что антитеррористическая операция затягивается, и особых успехов в наведении порядка нет. Популярность Путина стала падать. И хотя государственные телеканалы показывали только его: Путин на корабле, Путин в самолёте, Путин в детском саду, Путин в колхозе, и т.п., стало ясно, что в марте 2000 года он не наберёт большинство голосов.

И тогда специалисты политических технологий придумали трюк с досрочным уходом Ельцина.
Вместо новогоднего обращения к народу, 31 декабря Борис Николаевич Ельцин выступил с обращением о том, что он решил оставить пост президента.

Таким образом новые выборы были перенесены с конца марта на конец января.
И другие политические партии, только планировавшие начать свою агитацию, оказались в цейтноте. За месяц им предстояло сделать то, на они планировали сделать за три. Условия были явно неравными.

В телевизионных дебатах Путин не участвовал, своей программы никому не раскрывал, поэтому его было не за что критиковать. В итоге, телезрители с одной стороны видели лишь взаимную критику лидеров, претендовавших на пост президента, а с другой – радостные репортажи, где сегодня побывал Путин, и какие правильные слова он произнёс.

Впрочем, это были последние выборы в России, где у кремлёвского кандидата была реальная оппозиция.

 

Pierwsza połowa 1998 roku - tym był szczyt szalonych pieniędzy w Rosji.

Jeśli mówić krótko, historia taka: Na wybory Jelcyn w 1996 roku potrzebne były pieniądze. Nie można było liczyć na to, ludzie zagłosują na chorego bezsilnego staruszka, przeprowadzającego do tego czasu większy od czasu w Szpitalach, czym w Kremlu bez «potężnego poparcia». Prawdopodobnie, wszyscy czołowi artyści Rosji byli mobilizowani na udział w bezpłatnych koncertach po całej Rosji.
Sprawiedliwości dla, trzeba powiedzieć, że lekarzom udał się stworzyć cud - i postawić Jelcyn na nogi na trochę dni: Na jednym ich koncertów on nawet отплясывал na scenie razem z jednym z artystów i ten zapis wielokrotnie pokazywały wszystkie kanały telewizyjne Rosji.
Prawda już ceremonię wstąpienia w posadę nie wolno było oglądać bez łez. To było proste szydzenie nad staruszku, przy którego ledwie obracał się język i on z pracą był w stanie powiedzieć trochę fraz przysięgi (chcąc, widocznie, tym był najkrótszy wariant, jaki tylko można było wymyślić).
Tak oto, do przyciągnięcia pieniądze rząd wypuścił PAŃSTWOWE ZOBOWIĄZANIA FINANSOWE (państwowe krótkoterminowe obligacje). Po nim właściciele otrzymywali bardzo wysokie procenty - znacznie więcej, niż można było otrzymać na innych bankowych operacjach i rozumie się, więcej, niż od włożenia w jakikolwiek biznes.

Rozumie się, bankierzy, którzy umieją uważać pieniądze, nie mogli przejść koło takiej nęcącej propozycji, tym więcej, że wypłatę pieniędzy gwarantowało sam państwo! Na skutku puszki zaczynali pozbywać się od niskodochodowych aktywów, przestały wkładać pieniądze w produkcję i znacznie większy od połowy swoich pieniędzy trzymali w PAŃSTWOWE ZOBOWIĄZANIA FINANSOWE.
Państwo że, nie mając pieniądze na opłatę tak wysokich procentów, wypuszczało nowe PAŃSTWOWI ZOBOWIĄZANIE FINANSOWE, które banki natychmiast kupowali, sprzedając starzy. To trwało powyżej dwa lata, póki w 1998 roku pieniężną piramidą zostało już nie można jest podtrzymywać.

Zaczęło się z tego, co w Rosyjskiej prowincji zaczynały bankrutować banki. Informacja o tym nie przenikała w prasę. Odwrotnie, całe lato jest 1998 roku prezydent i premier mówili, że ekonomiczne położenie Rosji стабильное i żadnej dewaluacji nie będzie. Przekonywał o tym i premier Кириенко (który już potem w wywiad dumnie opowiadał, że od samego początku wiedział o dewaluacji i po prostu kłamał swojemu narodowi)i sam Jelcyn, którego ostatni wywiad na ten temat był przez 2 tydzień do dewaluacji.
Słowem, w sierpniu 1998 roku piramida runęła i rubel za trochę tygodni upadł więcej niż w dwa razy. Jeśli latem dolar kosztował 6 rubli, to jesienią już … 24! A do końca roku i wcale 30 rubli.

Słowem, jesienią 1998 roku większość wielkich i małych banków po prostu zamknęła się. Większość wkładów kapitałowych albo zaginęło, albo straciło wartość.
To był czas masowego zamknięcia szykownych biur niezrozumiałych firm, robiących pieniądze z niczego. Rozpieszczeni biurowi pracownicy, które wcześniej nie zgadzały się pracować i za 1000 dolarów, teraz gotowe byli znaleźć chociaż coś za 100.

Razem z kursem dolara proporcjonalnie wyrośli i ceny jest w sklepach.
Jedynym pozytywnym momentem zostało to, co w Moskwie ukazano się... Rosyjskie artykuły żywnościowe! To dźwięczy śmiesznie, ale większością produktów w stolicy byli importowo!
Podczas gdy rosyjskie przedsiębiorstwa z pracą próbowały sprzedać swoje jakościowe i niedrogie produkty, pierwszeństwo z jakiegoś powodu oddawało się importowi.
Teraz że, w związku z ostrym podrożeniem importu, moskwiczanin poznali, że i rosyjscy producenci robią produkty nie gorzej.

Jednakże, z kryzysem zmalało i ilość przeprowadzanych rozrywkowych przedsięwzięć.
Na przykład, jubileusz rosyjskiego poety Aleksandra Sjergiejewicza Puszkin (dla Rosji on znaczy prawie to że, dla Polski Adam Мицкевич; i, właściwie, Puszkin i Мицкевич byli znajome), zaznaczający się na 1999 roku, przeszedł prawie niezauważonym - pieniędzy na szykowne świętowanie nie było. Chociaż wstępna reklamowa kompania 1998 roku obiecała widowisko nie najmniejszej skali, czym 850-летие miasta.

Otóż, Jelcyn, który wszystko więcej bał się o siebie i swoją siedmiu, zmienił przez pół roku 5 (pięciu) premierów. Wreszcie, w sierpniu 1999 roku premierem został Władimir Władimirowicz Путин.
On idealnie podchodził na rolę prezydenta. Za czas bezgranicznego chaosu Jelcyn ludzie zaczynali po prostu marzyć o kimkolwiek, kto może naprowadzić, wreszcie, porządek jest w kraju. A Путин był jak razem byłym współpracownikiem ФСБ.
Do Rosji szła вялотекущая wojna w Czeczenii i od czasu do czasu w Moskwie чеченскими terrorystami troiły terrorystyczne akta. I chcąc moskwicz do niego już... Przyzwyczaili się, w Czeczenii kontynuowali ginąć rosyjscy żołnierze. Kulminacją została seria wybuchów w mieszkalnych domach Moskwie w sierpniu 1998 roku.
Ten po nich w domach zaczynały urządzać dyżury mieszkańców, w domach ukazali się консьержки (które, zresztą, za rok stopniowo zniknęli).
Słowem, Путин zaczął nową antyterorystyczny operację w Czeczenii. Na tej fali jego popularność ostro wyrosła. Kolejne wybory prezydenta Rosji powinni były odbyć się w marcu 2000 roku. I planowało, że do tego czasu wszyscy terroryści będą zniszczeni i naród zagłosuje na prezydenta-zwycięzcę.
Jednakże, już do końca roku zostało jasno, że antyterorystyczny operacja ściąga i szczególnych sukcesów w ustaleniu porządku nie ma. Popularność Путина zaczynała padać. I chcąc państwowe kanały telewizyjne pokazywano tylko jego: Путин na statku, Путин w samolocie, Путин w przedszkole, Путин w kołchozie i т.п., Zostało jasno, że w marcu 2000 roku on nie nabierze większości głosów.

I wtedy specjaliści politycznych technologii wymyślili trick z przedterminowym odejściem Jelcyn.
W miejsca noworocznym obrocie do narodu, 31 grudnia Borys Nikołajewicz Jelcyn wystąpił z obrotem o ten, on zdecydował zostawić posterunek prezydenta.

W ten sposób nowe wybory były przeniesione z końca marca na koniec stycznia.
I inne polityczne partie, tylko planujących zacząć swoją agitację, okazali się w цейтноте. Przez miesiąc im czekało zrobić to, na nich planowali zrobić za trzech. Warunki były jawne nierównymi.

W telewizyjnej debacie Путин nie uczestniczył, swojego programu nikomu nie otwierał, dlatego jego było nie za co krytykować. W wyniku, telewidzowie z jednej strony widzieli tylko wzajemną krytykę liderów, którzy pretendowali na posterunek prezydenta, a z innym - radosne reportaże, gdzie dzisiaj odwiedził Путин i jakie poprawne słowa on powiedział.

Zresztą, tym były ostatnie wybory w Rosji, gdzie kremlowski kandydat miał realną opozycję.

Putin w Moskwie >

 


E-mail: moskwa@mail.ru 
© 2004, Nikołaj Kałasznikow
www.moskwa.su